Αρχική / Νέα / Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν…

Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν…

Τρίτη, Φεβρουάριος 19, 2019 - 17:55
6 0 0

 

Δεν είχα σκοπό να μπω με τόσο «ειδικό τρόπο» σε μια σειρά από θέματα που από τη φύση τους είναι πολύ πιο κάτω από το επίπεδο της φτήνιας και της ευτέλειας.

Λένε ότι όταν ασχολείσαι πολύ με κάτι στο τέλος γίνεσαι ίδιος με αυτό…

Υπήρχε και κάτι άλλο… Η αποσπασματική και εντελώς ανόητη πολλές φορές, προσέγγιση των πραγμάτων, σε βαθμό που να αναρωτιέσαι αν αξίζει να ασχολείσαι…

Μια -μοναδική ομολογουμένως – ερώτηση που μου έκανε κάποιος σχετικά πρόσφατα. Και μάλιστα τη διατύπωσε με τον πιο φυσικό τρόπο. Ποια ήταν η ερώτηση.

«Τον «χτυπάς πολύ τον Βοργιατζίδη. Γιατί; Μαλώσατε;»

Για τον άνθρωπο αυτό που έκανε αυτή την ερώτηση, αυτό υπάρχει στο μυαλό του. Ότι «χτυπάς» κάποιον όταν μαλώνεις μαζί του.

Το ότι ένας δημοσιογράφος έχει δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση, να κάνει κριτική, ότι ο ρόλος του δημοσιογράφου είναι να αποκαλύπτει και να παρουσιάζει την αλήθεια των πραγμάτων, ακόμη κι όταν αυτό ενοχλεί, προφανώς του είναι άγνωστες έννοιες.

Για να κάνεις κριτική σε κάποιον, σημαίνει ότι είσαι μαλωμένος. Σημαίνει ότι έχεις προσωπικά μαζί του!!! Και όσο πιο έντονη κριτική κάνεις, αυτό σημαίνει ότι μάλωσες γερά, ότι έχεις προσωπικά, μπορεί να είναι στη μέση κανένα χωράφι, καμιά «γκόμενα»…

Με αυτά τα μυαλά πορεύονται πολλοί και γι’ αυτό αναρωτιέμαι πολλές φορές αν αξίζει να ασχολείσαι…

Από την άλλη πλευρά όμως υπάρχει ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος που διψάει να μάθει, που απαιτεί να ξέρει και που ζητάει επίμονα να του λένε την αλήθεια, την πραγματική διάσταση των πραγμάτων. Που έχει απαιτήσεις από τον δημοσιογράφο. Που θεωρεί ότι  δημοσιογράφος δεν είναι το χαρτζιλικωμένο παπαγαλάκι, αλλά ο άνθρωπος που έχει την υποχρέωση από το ρόλο και το λειτούργημα του, να λέει την αλήθεια με οποιοδήποτε κόστος!!!

Άλλωστε στα δικαστήρια που μας σέρνουν με τις διάφορες ελεεινές και κατασκευασμένες κατηγορίες, μόνοι μας πηγαίνουμε… Αλλά με ψηλά το κεφάλι!!!

Κοντά σ’ αυτά υπάρχει και κάτι σημαντικότερο.

Δανείζομαι μια έκφραση του φίλου μου του Κοροβίνη που είπε σε κάποια άλλη περίπτωση, ότι «ο θρασύς είναι σαν τον…… Όσο τον χαϊδεύεις, τόσο σηκώνεται…. Γι’ αυτό επιβάλλεται να του ρίχνεις σφαλιάρες» Στον θρασύ!!!

Τις προάλλες μου επέβαλλαν τη διαστροφή να παρακολουθήσω μια συνέντευξη. Ομολογώ ότι εγώ που δεν παίρνω ούτε ασπιρίνη καλά-καλά, ένιωσα την σφοδρή ανάγκη να πάρω μια κούτα δυνατά ηρεμιστικά!!!

Μνημείο θράσους, υποκρισίας και ψεμάτων!!!

Οι νέοι άνθρωποι δεν ξέρουν… Εδώ που τα λέμε, δε γνωρίζουν – ή προσποιούνται ότι δε γνωρίζουν – και οι «παλιοί»….

Τα σκουπίδια κάτω από το χαλί…

Αλλά τουλάχιστον για τους νέους ανθρώπους αξίζει να ειπωθούν αλήθειες που δεν γνωρίζουν, επιβάλλεται να αποκαλυφθεί η πραγματικότητα πίσω από το ψέμα, να χαλάσει αυτή η «παράσταση ψευτιάς» που πνίγει την κοινωνία σαν βούρκος.

Κι ας κατηγορηθώ… Κι ας βρεθούν κι άλλοι που θα με ρωτήσουν με τον ίδιο φυσικό και αθώο τρόπο: Μαλώσατε και τον «χτυπάς»;

Προφανώς για να πεις την αλήθεια, πρέπει να μαλώσεις με κάποιον… Διαφορετικά επιβάλλεται ομερτά…

Μη βλέπεις, μην ακούς, μη μιλάς, άσε τα κρυφά κρυμμένα, άσε τους καραγκιόζηδες να παριστάνουν τους Μεγαλέξαντρους… Και μετά έλα να μου πεις γιατί πάμε απ’ το κακό στο χειρότερο…

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, μετά από τον κουραστικό αυτό πρόλογο… Κάθε φορά και ένα ζήτημα.

Σήμερα έχουμε την περίπτωση Τραπεζανλή.

Τον κ. Τραπεζανλή τον γνώρισα ως δημοτικό σύμβουλο. Είχε τη φούρια του πρωτόπειρου και την "χρήσιμη" άγνοια ώστε να γίνει εύκολα εκπαιδευόμενος.

Αναδείχθηκε από τους πιο φανατικούς «Ηρακλείς του στέμματος»  με συμπεριφορές που πολλές φορές αγγίζανε τα όρια του μαχαλοτσαμπουκά…

Στο αποκορύφωμα της «καριέρας» του ως «σκληρός πιστολέρο» φτάσαμε μέχρι τις πόρτες της αστυνομίας και δεν ήμουν μόνο εγώ αυτός που  είχε θέματα μαζί του. Ο Τραπεζανλής «είχε κόψει καπίστρι» και απειλούσε τους πάντες!!!

Για όλα αυτά ο κ. Τραπεζανλής τύγχανε της επικρότησης του περιβάλλοντος της παράταξής του και επιβραβεύονταν με χαμόγελα, επιδοκιμασίες και το προνόμιο του μόνιμου συνοδού σε εξόδους, σε διάφορες εκδηλώσεις και πανηγύρια…

Την ημέρα που φτάσαμε μια ανάσα πριν την «κόκκινη γραμμή» ο νυν πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου – δεν ήταν τότε πρόεδρος – με πολύ «υφάκι» παρείχε την αμέριστη στήριξη στον κ. Τραπεζανλή και εξέφρασε την ενόχλησή του για την αντίδραση στους «τσαμπουκάδες» που πήγε να πουλήσει ο τότε εκλεκτός της παράταξης του δημάρχου.

Ο δήμαρχος παρακολουθούσε το επεισόδιο με εμφανή ικανοποίηση που η παράταξή τους διαθέτει τέτοιους «πιστολέρο»!!!!

Όσο έκανε την θλιβερή δουλειά και εξυπηρετούσε την ευτέλεια που είχε ανάγκη το «σινάφι», ο Τραπεζανλής ήταν το «καλύτερο παιδί»!!!

Κάποια στιγμή «αλλάξανε τα κόζια»… Βγήκαν στο μεϊντάνι κι άλλα μοντέλα του ψευτοτσαμπουκά, ο Τραπεζανλής κάτι πήρε χαμπάρι και μάζεψε την «ξεφεύγα» του και τότε έπαψε να είναι «χρήσιμος»…

Στο τελευταίο Δημοτικό συμβούλιο οι πολιτικοί του φίλοι, η παρέα του στα πανηγύρια και οι κολλητοί στα νταλαβέρια της εξουσίας, ήταν αυτοί που στήσανε την παράσταση για να τον κάνουνε «ρόμπα», ήταν αυτοί που τον αντιμετωπίσανε σαν στημένη λεμονόκουπα, ήταν αυτοί «του την πέσανε» για να τον παρουσιάσουν σαν «φιλοτομαριστή και συμφεροντολόγο».

Την Τρίτη το γραφείο τύπου του Δήμου Βέροιας υποχρεώθηκε να κάνει ένα ακόμη ατόπημα στο «σίριαλ» Τραπεζανλή.

Το γραφείο τύπου του Δήμου Βέροιας – κι όχι το γραφείο τύπου της παράταξης του Βοργιατζίδη – έστειλε δελτίο τύπου, «πυροβολώντας» εκ νέου τον Τραπεζανλή.

Το γραφείο τύπου που Δήμου Βέροιας που η δουλειά του είναι να ενημερώνει τους πολίτες, χρησιμοποιήθηκε με τον πιο απαράδεκτο τρόπο για να βγάλει ο πρώην «ηγέτης» του Τραπεζανλή την εμπάθειά του ενάντια στον πρώην προστατευόμενο και κολλητό του…

Το γραφείο τύπου του Δήμου Βέροιας δεν έλαβε ουδέποτε εντολή να απαντήσει σε ένα – έστω σε ένα – από τα δεκάδες ή και εκατοντάδες ερωτήματα που έχουν διατυπωθεί για «σκοτεινές» και περίεργες υποθέσεις του Δήμου.

Το γραφείο τύπου του Δήμου που λειτουργεί από τον δημοτικό «κορβανά» υποχρεώθηκε να γίνει «γραφείο τύπου» των επιδιώξεων του Βοργιατζίδη στην κατεύθυνση «εκτέλεσης» του ενοχλητικού πλέον Τραπεζανλή, του «εχθρού» που «αυτομόλησε» και δεν ανήκει πλέον στην «ομάδα κρούσης» του δήμαρχου.

Σήμερα ο Τραπεζανλής, αύριο κάποιος άλλος «Τραπεζανλής» θα είναι ο «τελειωμένος», ο «άχρηστος» πλέον για τις επιδιώξεις, η «στημένη λεμονόκουπα» που αφού έκανε τη «βρώμικη δουλειά» τώρα πετιέται έξω από το «μαγαζί» με ένα σωρό ρετσινιές…

Κάπως έτσι γίνεται η ανανέωση και μπαίνει νέο αίμα…. Μέχρι να παλιώσουν και αυτοί και να γίνουν νέοι «Τραπεζανλήδες»…

Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν…

Δ. Καρ

 

 

 

Πηγή: 
Verianet.gr
url